آزادی

آزادی !
 ای پرنده ی زندانی
 این باغ باژگون
بی نغمه های تو
 دل در سرود خاکسار که بندد ؟
 آزادی !
 ای خموش تر از من
 این خفتگان سنگدل تیره رای را
 جز پرتو بهار صدایت
 دیگر چه می تواند
 بیداری آورد ؟
آزادی
 ای گرفتار
 با ما بگو ، بگوی
 آخر کدام دست
افسون شعله ات را
 بندیّ دود ساخت ؟
آزادی !
آزادی !
 مانده در قفس شب
 هر شب هزار هزار آفتابگرد
 تسلیم می شوند به زنجیر خاک تا
یک لحظه صبح سر به سوی تو افرازند
آزادی !
آزادی!
با ما بگو ، بگوی
 این باغ رنج ماست که بی تو
 مانده است منتظر
 با باغ خستگان دگر نیز ؟
 دیگر چگونه اعتقاد توانم داشت
 که این پرنده ی تنها
 در ذهن ما به زنجیر
 آه سیاهچاه افق های دور را
 با سبزه زار نور بدل کرده است ؟
به به !
 چه باروری ، باغی !
این باغ نیست ، بهشت است
فریادی از قفس
درقلب کس خدا نکرده اگر روید
 کم تر عقوبتش
چنگال دار
 یا دهن طعمه خواه زندان است
و اینست
 کز لابلای صخره ی اندیشه ای گران
 برگ اشارتی
سر می کشد ز بیم
باید که دست را
 پرواز دیگری در یاد بست
 تا باز آن پرنده ، خورشید فکر ما
 بر شاخه های انگشت
 از چیله های نور
آشیانه بسازد
  

 بالای صفحه