گذرگاه

خورشید سوی خانه ی خود می رفت
 با کوله بار شعله ی دل آزار
سرسامش از هیاهوی شبکوران
وز دود جهل آبی چشمش تار
می رفت و می گریست ، نمی دانست
 خود سوختن ، جهنم پنهانی است
 بر مردگان دخیل نباید بست
دام بهشت ، دانه ی عصیانی است
 دل سوی شهر و چشم به صحرا داشت
 شاید هنوز فباریست پای کش
شاید پناه بوته ی تاریکی
چشم پرنده ایست مخزن آتش
منصور راه بود و نمی دانست
 تنگ غروب مجمع زاغان است
 این سنگوار خیل سیاهی پوش
میراث خوار شهر چراغان است
 خورشید پای دار افق بنشست
  

 بالای صفحه