خانه همان خانه نیست

زهر زمستان شکست
سردی دوران نشست
جنبش دست زمان
 پیکر این خانه را
 نقش دگرگونه بست
خانه همان خانه نیست
 کز در و دیوار آن
 شیون غم پر کشید
یا که چو گوری سیاه
 با همه بیم درون
 لب ز سخت درکشد
 خانه همان خانه نیست
 تشنه ی آوار و سیل
 خانه دگر گشته است
رنگ بهاری به چهر
 عمر شبان فریب
 در گذر نیستی است
ز آتش شب سوز مهر
 گرچه دروغ آوران
 در بن هر روزنی
دور ز چشم امید
 چشم طمع بسته اند
 گرچه که این ساکنان
 تنگدل از شام سوگ
خفته ی یأس و غمند
لیک ز هر روزنی
 مرغ سبکبال نور
 می دهد آوای شور
 لیک چو من منتظر
 تن همه چشمان شوق
لب همه گویای کین
هست بسی در کمین
  

 بالای صفحه