اشارت

چشم و گوش به نفرینی
در وقفِ آدمیان بود،
اگر نَه سپیدِ پگاه،
هم زردِ نیم‌روز
هر روز
سرخ تعبیر شد
و کاهنده کوه به فریادِ سکوت
همان اشارتِ تاریک کرد
که برگِ دَم زده در هُرمِ آفتاب
با رقصِ واپسین تا خاک.
  

 بالای صفحه