شعر 3

من بدنبال سرزمینی ام که بال پرنده هاش
در آبی ترین بی نهایت
بتونن قفل قفس هارو بشکونن !
عاشقاش در ساحل همیشه منتظر
گوش ماهی رو به دامن دریا بریزن
تا تمام ماهی های تن خیس دریا
بتونن صدای خورشید رو
از انتهای صامت دریا بشنون ...

 

بالای صفحه