سراب آرزو

دل من ز تابناتکی بشراب ناب ماند
نکند سیاهکاری که به آفتاب ماند
نه ز پای می نشیند نه قرار می پذیرد
دل آتشین من بین که به موج آب ماند
ز شب سیه چه نالم ؟ که فروغ صبح رویت
 به سپیده سحرگاه و به ماهتاب ماند
نفس حیات بخش به هوای باندادی
لب مستی آفرینت به شراب ناب ماند
نه عجب اگر به عالم اثری نماند از ما
که بر آسمان نه بینی اثر از شهاب ماند
رهی از امید باطل ره آرزو چه پویی ؟
که سراب زندگانی به خیال و خواب ماند



  

 بالای صفحه