علی اسفندیاری نیما یوشیج نیما یوشیج بنیانگذار شعر نو فارسی در پاییز سال 1274 خورشیدی در یوش روستایی در ناحیه نور مازندران زاده شد در همین روستا به گفته خودش خواندن و نوشتن را نزد آخوند ده به ضرب ترکه و بوته های گزنه آموخت بعد ها که به شهر آمد به مدرسه سن لویی فرستاده شد و به تشویق نظام وفا به سرودن شعر پرداخت آشنایی با زبان فرانسه و بهره مندی از ذهنی خلاق و جستجوگر در شعر راه تازه ای پیش پای وی گشود و نو گرایی و نو زایی در شعر پارسی سرانجام با کوششهای وی به برگ و بار نشست در سال 1300 منظومه ای به نام قصه رنگ پریده انتشار داد در همین سال نخستین سروده هایش را در روزنامه قرن بیستم به سر دبیری میرزاده عشقی و در پاییز سال 1301 شعر ای شب را در روزنامه هفتگی نو بهار منتشر کرد نیما از سال 1317 تا 1320 در شمار هیات تحریریه مجله موسیقی بود و اشعار خود را در آن انتشار می داد در همین سالها موج مخالفتهای هواداران شیوه دیرینه در شعر با وی بالا گرفت اما هر چه زمان می گذشت شیوه کار وی که بر پایه نیازهای زمانه رو به بلندگی و رویایی داشت اندک اندک راه خود را می گشود و پیش می رفت تا به امروز که هر برگزیده ای از سروده های شاعران معاصر به شایستگی با یاد و نام و سرود های وی آغاز می شود نیما در سال 1338 دیده از جهان فرو بست

 

دفترهای  شعر قصه  رنگ پریده             تهران   1301 منظومه های نیما        تهران  1301 خانواده سرباز             خیام  1305  ای شب                  روزنامه  بهار    1310 افسانه               روزنامه  قرن  بیستم    1301 مانلی          صفی علیشاه   1336 افسانه و رباعیات            کیهان   1339  نمونه هایی از شعر  نیما یوشیج            جیبی   1342 ماخ اولا          شمس  1344 شعر من              جوانه   1345 شهر  شب   شهر  صبح            مروارید   1346 ناقوس             مروارید   1346 قلم انداز          دنیا   1349 فریاد های  دیگر  و  عنکبوت  رنگ             جوانه  1350 آب در خوابگاه مورچگان                امیر کبیر   1351 مانلی و خانه سریولی           امیر کبیر   1352 گزینه اشعار          مروارید   1370  مجموعه  اشعار          نگاه   1370

   

تو را من چشم در راهم تو را من چشم در راهم شباهنگام که میگیرند در شاخ تلاجن سایه سیاه رنگ سیاهی وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم تو را من چشم در راهم شباهنگام در آن دم که بر جاده دره ها چون مرده مان خفتگانند در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام گرم یاد آوری یا نه من از یادت نمی کاهم تو را من چشم در راهم   تلخ پای آبله ز راه بیابان رسیده ام بشمرده دانه دانه کلوخ خراب او برده به سر بیخ گیاهان و آب تلخ در بر رخم مبند که غم بسته بر درم دلخسته ام به زحمت شب زنده داریم ویرانه ام ز هیبت آباد خواب تلخ عیبم مبین که زشت و نیکو دیده ام بسی دیده گناه کردن شیرین دیگران  وز بی گناه دلشدگانی ثواب تلخ است در موسمی که خستگی ام می برد ز جای با من بدار حوصله بگشای در زحرف اما در آن نه ذره عتاب و خطاب تلخ چون این شنید بر سر بالین من گریست گفتا کنون چه چاره ؟ بگفتم اگر رسد با روزگار هجر و صبوری شراب تلخ   هنگام که گریه می دهد ساز هنگام که گریه می دهد ساز این دود سرشت ابر بر پشت هنگام که نیل چشم دریا لز خشم به روی میزند مشت زان دیر سفر که رفت از من غمزه زن و عشوه ساز داده دارم به بهانه های مانوس تصویری از او بر گشاده لیکن چه گریستن چه طوفان؟ خاموشی شبی است هر جه تنهاست مردی در راه میزند نی و آواش فسرده بر می اید تنهای دگر منم که چشمم طوفان سرشک می گشاید  هنگام که گریه می دهد ساز این دود سرشت ابر بر پشت هتگام که نیل چشم دریا از خشم به روی می زند مشت   داستانی نه تازه شامگاهان که رویت دریا نقش در مقش می نهفت کبود داستانی نه تازه کرد به کار رشته ای بست و رشته ای بگشود رشته های دگر بر آب ببرد اندر آن جایگاه که فندق پیر سایه در سایه بر زمین گسترد چون بماند آب جوی از رفتار شاخه ای خشک کرد و برگی زرد آمدش باد و با شتاب ببرد همچنین در گشاد و شمع افروخت آن نگارین چربدست استاد گوشمالی به چنگ داد و نشست پس چراغی نهاد بر دم باد هر چه از ما به یک عتاب ببرد  داستانی نه تازه کرد ‌آری آن ز یغمای ما به ره شادان  رفت و دیگر نه بر قفاش نگاه از خرابی ماش آبادان دلی از ما ولی خراب ببرد

بالای صفحه