هوشنگ ابتهاج ه.ا.سایه هوشنگ ابتهاج در سال 1306 در شهر رشت زاده شد دوره آموزش دبستانی را در همین شهر و آموزش دبیرستانی را در تهران پایان رساند وی مدتی را به عنوان مدیر کل شرکت دولتی سیمان تهران به کار اشتغال داشت از سال 1350 تا 1356 نیز برنامه گلهای تازه و گلچین هفته رادیو ایران را سرپرستی می کرد او در دوران دبیرستان اولین دفتر شعر خود را به نام نخستین نغمه ها منتشر کرد وی با سرودن شعر های عاشقانه آغاز کرد اما با کتاب شبگیر خود که حاصل سالهای پر تب و تاب پیش از 1332 است به شعر اجتماعی روی آورد

 

دفترهای  شعر  نخستین  نغمه ها                      رشت   1325   سراب                                    صفی علیشاه          1320 سیاه مشق                              امیر کبیر      1332 شبگیر                                    زوار   1332 زمین  برگزیده  شعر                   نیل  1334 چند برگ از  یلدا                       تهران   1334 یادگار  خون سرو                     توس  1360 اینه در اینه   برگزیده  شعر         نشر  چشمه   1368

   

نیلوفر ای کدامین شب یک نفس بگشای جنگل انبوه مژگان سیاهت را تا بلغزد بر بلور برکه شچشم کبود تو پیکر مهتابگون دختری کز دور با نگاه خویش می جوید بوسه شیرین روزی آفتابی را از نوازشهای گرم دستهای من دختری نیلوفرین شبرنگ مهتابی می تپد بی تاب در خواب هوسنک امید خویش پای تا سر یک هوس آغوش و تنش لغزان و خواهشبار می جوید چون مه پیچان به روی درههای خواب آلود سپیده دم بسترم را تا بلغزد از طلب سرشار همچو موج بوسه مهتاب روی گندمزار تا بنوشد در نوازشهای گرم دستهای من شبنم یک عشق وحشی را ای کدامین شب یک نفس بگشای مژگان سیاهت را   احساس بسترم صدف خالی یک تنهایی است و تو چون مروارید گردن آویز کسان دگری ...   دیوار پشت این کوه بلند لب دریای کبود دختری بود که من سخت می خواستمش  و تو گویی که گالی آفریده شده بود که منش دوست بدارم پر شور و مرا دوست یدارد شیرین ...  و شما می دانید آه ای اخترکان خاموش که چه خوشدل بودیم من و او مست شکر خواب امید و چه خوشبختی پک در نگاه من و او می خندید ... وینک ای دخترکان غماز گر نه لالید و نه گنگ بگشایید زبان و بگویید که از این بهتان چون شد این چشمه غبار آلوده و میان من و او اینک این درشت بزرگ اینک این راه دراز اینک این کوه باند ...

بالای صفحه