کلام کهنه

صفیر گلوله آوای حنجره ایست
 گوش از پرده ی دلفروز طبیعت بریده
 با تفنگ مشق می کنیم
 و با فشنگ واژه های خشونت را
 به دیوارهای متروک شهر می نویسیم
 کلام کهنه ی ما آتشفشان خونست
 از دهلیز رگهامان
اضطرتب نان با ماست
 و اسارت زبان
 و با افسوس زنده ایم


 

بالای صفحه