رؤیای شکوفه در بهار
شکوفه ای چنان بودی
که لطافت گلبرگ سیبی
و هجوم لطافت ململ گون
گل گیلاسی
آه
که سرودی بودی
با قلبی
به لطافت گل سرخ
و همه
وجود هذیانی
و همه
نشأت جوانی و شور
در چهار چوب تن ات
شیونی
همه احساس بود و درد
و در من
آوای گنگ پیری
رخوتی داشت
که با تو جوان می شد
برای لحظه ای
آفتابگردانی
لاله ای
مهتابی
چادری
دره ای
پر از بنفشه و نور
و آوای گرگی
بر ستیغی
همه
رؤیای من و زندگی
در پیچاپیچ هزل و شوخی و خنده
و اندوهی که تو را
راهی نه
در چهارچوب اندیشه ای
آه
که چه شکوفه ای
و چه تندیسی
وقتی که راز می گفتی
از اندوه سترگ فراقی
تو را به خک
به آب
به باد
نه
هرگز نداده ام
تو را به خاطر پیر خویش
سپرده ام
در کوه
در کومه
در باد
در هجوم اشباح مرگ اندیش روزگار
تو را
به خاطر خود سپرده ام
شکفته چون گل سرخ
تو را به خاطر خود سپرده ام
|
