در بلندا صخره ابری
گرم و گرما بود
آتش و پر هیمه آتشدان
مهیا بود
صلیبی
خسته گرد آلود
استوار و پک
بر جا بود
من
خسته
افسرده
غمین
لیک بر تارک شعله های عشق سوزانم
هویدا بود
قلبکی خونین و گرم
دستکانی کوچک و تبدار
لرز لرزان تن
با پایکی لبریزتر از عشق رقصیدن
مرد مردستان
سکوت ایین
راز پنهان
سکت و مغموم
با دردی در اندیشه
مرا همراه
در کوهسار و جنگل و بیشه
و من
در وهم و اندیشه
که لالایی تان
جاودان مانا
علی و آرش
ای پروانه های جنگل کارا
روح باران
شعر خوانان
رهسپار جویباران
در بهاران
بی نشان و بی نشانه
از زمان و از زمانه
من ز تب می سوختم
با ترنم با ترانه
می گریخت از من به سوی جویباران
جان
زنبقی نه
لاله ای نه
یک بنفشه هم نرسته
بر کنار صخره ساران
سالکی بد
سالکی دد
سالکی با دیو آجین بود و
من بودم در آن سالک
رهنورد افسرده مهجوری
که می خواند این ترانه
قیرگون مردی
سیاهی ظلمتی
اندیشه سوز اهریمنی
جادوگری قدار
سراسر قتنه افشان
خون ریز حاصل بی ترحم
زخم زن جاوید
نشانده بر دلم اندوه
و می دانم
غباری هم بر نمی خیزد
از این بی انتها جاده
ز سر سم سوار رخش گون مردی
در بلندا صخره ابری
|
