سنبله ، می رقصد
زنجره آواز می خواند
باد
بر گیسوی گندم زار
دست ، عاشقانه می کشد
موج در جوزار
می افتد
و سرخ گل
در چمن
می نشیند به گل
و من
آواز می خوانم
قناری وار
وقتی که تو
پرچین تنهای مرا
با لبخندت شکسته ای
شانه
تهی می کنم از شوق
از یاد گرما گرم دستانت
این تویی
که برگشته ای به ناز
در میان این همه
دیوار و
آهن و
تازیانه و
شلاق
و اینک من
می خوانم از سر شوق
قناری وار
