من مانده ام
اینجا
هیچ کس نیست
هیچ کس
داری افراشته
و پریشان نخهای الوان قالی
اندکی
ویشنفکا
و اندوهی به بزرگی دره ای
که بتوان
عشق را در آن
فریاد زد
کاپوی گمشده من
الماس سیاه سرگردان
در بند زنگیان رجزخوان
هیچ کس اینجا نیست
و در ذهن من
جسدی پیر
متلاشی می شود
مردی بیگناه می خواند
اندوه تمامی سالهای
از دست رفته را
دیوارهای بلند
مارهای پیچان
شلاق و تازیانه و زنجیر
آه از سرنوشت یاران من
من مانده ام
با یاد زیستن شما
من مانده ام
با شهد انگوری و
دره بادام
و سوزش
گرمای بوسه ای سرکش
در میان چهار چنار پیر
عطر سرگردان زنبق وحشی
آواره ام می کند
پدر خوانده
در سکوت
وهم را تراود با شبتاب
در ذهن تاریک هستی
زنبق ، می شکفد در کوه
لاله چادر می زند در دشت
عطر گس بادام
هوس لیسیدن دستهای تو را
در منجاری می کند
کجاست ؟
آن که نام مرا گذاشت
آن که مرا
به کشتزار پنبه برد
و دستان عاشق مرا لیسید
کجاست دایه ؟
آن زن
که پستانهای پر شیرش را
به من هدیه کرد
آه زنجیربان
آن که رفته ،و
آن که مانده
و فقط من مانده ام
بی زنجیر و یوغ
زندانی تر از همه شما
من مانده ام
تنها من
و خونی آلوده به زهر
مایه حیاتی
که در رگهای من جاری است
هرزه گان
پکانند
پرهیزکاران ، دزدانند
دزدان
حلاجانند
و بر سر دار مردی است
والاتر از حلاج
|
