پرویز ابولفتحی


پوچ

چه بک
 اگر دستان من
 خالی است
 و بالای سرم
 پروانه های شوخ و شنگ
 با شعر رخوتنک لبخندی
 نمی رقصند
 چه بک
 اگر جنگل سراسر زرد و پژمرده است
 و ابر
 بر فراز خک
بغض اش در گلو مانده است
 و بر لبهای خشک بام
بوسه و آواز و باران نیست

 

 

بالای صفحه