پروانه فتاحی طاری


کاش می شد

 کاش می شد ظرفیت ها را قالب گرفت
 کاش می شد در باریکه های سیال ذهن
 تصویری از فرداهای دور برداشت
 تا با آن ، لحظه های زیبا کاشت
کاش می شد هر روزی را که بد بود ، برداشت
 جای آن روز ، روز دیگری کاشت
 کاش می شد
کاش می شد با تمام باورها
 با زورقی به سوی دریاها رفت
 و از آنجا
 تا فروغ بی نشانه
 تا رؤیاها
 تا اساطیر
با پای برهنه تنها رفت

 

 

بالای صفحه