خنجر و جام کجاست زورق جامی

 کجاست زورق جامی بر او بیاویزیم
 چو مرغ بوتیمار
 به موجهای فروخفته در دل شب تار
 سرشک ها ریزیم
 کجاست زورق جامی به او بیاویزیم
 به یاد لاشه ی جنگندگان در مرداب
به تیغ سوک ببریم ، گیسوان سه تار
 به ابرهای سیاهی که بر سراسر آب
 که ماه را به خم خیمه ها فرو بردند
به گریه آویزیم
 امید نیست به ساحل
امید نیست به خاک
 کجاست زورق جامی بر او بیاویزیم ؟
 شوکران ریزیم
گلوی تشنه خود را هزار پاره کنیم
کجاست خنجر تیزی
 که در پلشتی گنداب خواب نمیریم
و سینه ی خود را
 به ضرب خنجر بی رحم تکه تکه کنیم
 که شاید آه ... میان ما
 هنوز قلب درخشان عاشقی باشد
ز عمق سینه در آرد ، به دست خود گیرد
 چراغ راه کند
در این شب بی رحم
 به ابر طعنه زند ماه بام ما گردد
و یادگار درخشان نام ما گردد
 به لوح این مرداب
کجاست خنجر و جامی
به ما دهد نامی

  

 بالای صفحه