یاد

کلاغ پیر پرید
شکست شاخه ی تر
 نشست خاطره ها
 بروی شیشه ی در
 شبی پریشان بود
 که عطر غم ها ریخت
 ستاره ها یخ زد
به پلک ها آویخت
شبی پریشان بود
 درون کوچه ی پرت
 کسی گذر می کرد
 نه باد بود و نه برگ
 نه زندگی و نه مرگ
به شهر خاطره ها
کسی سفر می کرد
 درون هشتی خیس
صدای پایی سوخت
شکوفه زد اندوه
 لبی لبی را دوخت
 کسی مرا می خواند
 به شهر تاریکی
 کسی سفر می کرد
 کسی به جا می ماند
به روی حلقه ی در
نشست دستی مست
 زنی دری بگشود
زنی دری را بست
 ستاره ای گم شد
 میان چشمه دود
 ستاره ی من بود
 در آسمان کبود
کجاست برکه ی دود ؟
مرا صدا کردند
 درون تاریکی
مرا رها کردند
 چو سکه ای در آب
 چو ناله ای در باد
 طنین هق هق را
 ز دور ذهن زمان
درون من می ریخت
 چو دودنک غروب به شهرهای گمان
 شبی پریشان بود
 که گنگ خاطره ها
 درون من می ریخت
 شب بلند یاد
 درون من گریید
 و باد می گردید
میان خیمه ی دود
 دو دست تشنه مرا
 جدا جدا می کرد
 شبی پریشان بود
درون کوره ی تب
 مرا رها می کرد
شب غریبی بود
 شب بلند ستوه
 شب شکوه و جنون
مرا رها کردند
 درون چشمه ی خون
 به زیر تیغه باد
جدا جدا کردند
شب از نفس افتاد
 به روی سینه بام
 غنود برف سپید
 مرا به رویا برد
 پرنده ای که پرید
که عطر غم ها ریخت
 به روی پنجره ها
 چو دود بر مرمر
به عمق مقبره ام
 چو مار می پیچید
نفس ، نفس ، می زد
دو دست تشنه مرا
 دوباره پس می زد
 دو دست خون آلود
اجاق چشمم را
ز اشک و خون تر کرد
و ذهن خاطره را
 گرفت و پرپر کرد
 شبی پریشان بود
طنین شیون ... آه
چکید در گوشم
پرنده ی خونین
 صدای هق هق را
هنوز می شنوم
 هنوز مدهوشم

  

 بالای صفحه