در تاب گهواره 

ناگهان
 صبر نجابت را در تنگه ی آغوش شهوت افکند
 و ، رذیلت در حجله ی خاموش فضیلت ره یافت
چه سخن ها که ملامت می بافت
 همه تهمت ، همه لاف
چه امیدی که پرستشکده ی تنهایی
 معبر کوچ جدایی ها بود
و نمی دانستیم
 کلمات چه زبونند و چه بی مقدارند
 و چه آسان با ، نه
 می توانگفت : آری
 ای ملامت
 ایا نفرت با کینه یکی است ؟
 نعره در خاموشی پنهان نیست ؟
 برد ، در باخت ؟ و... آه
دستها را رو کن
اضطراب در تخ جیب کسی در خواب است
 که چو تو مضطرب است
باد ... باد
خانه ی باد دگر ذهن پریشانی نیست
 باد ، باد
قاصد در بدریست
ای ملامت ، بس کن
باد را ، آن شب دیدی ؟ دیدی
بی گمان
 حامل روح پشیمانی بود
 که چنان زوزه کشان در تن خود می پیچید
 راستی باد چه پیغامی داشت ؟
از چه کس ؟
 پیچش باد نمی دانی چیست
 گردباد
 باد را باور کن
گردباد قاصد در بدریست
باد بیهوده نمی موید از بیداد است
گردباد ، قاصد در بدریست
 باد نمی موید از بیداد است
 گردباد
 کف گهواره ی من روییده است
 پس مرا باور کن
ای ملامت ، بس کن
 که همه بر بادیم
 مرگ خواهد آمد
 پس از آن آزادیم
 پس از آن آزادیم


  

 بالای صفحه