داس کند

 هرگز
هرگز چه قاطعیت بی رحمی
 در بند ، بند خویش
 می پرورد
 ه ...
 ر ...
گ...
ز
هرگز چه واقعیت تلخ برهنه ایست
 هر حرف آن چنان خشن و سخت
گویی که
 حلقه ایست چو زنجیر اعتماد
 یا لحظه ایست چنان غمبار
 در بطن خود نهفته هزاران قرن تباهی را
 هرگز
 رویای تلخ ، برگ
 یا خواب های شوم و پریشن جوانه یست
 که
 دندانه ی مضرس اره
 آن را
 تعبیر می کند
 هرگز طلسم نیست
 که یوغی به گردنی ست
 ه
ر
گ
ز
هرگز چه اعتراف صریحی ست
چون داس کند
 راز حیات و مرگ علف را
 تفسیر می کند
 هرگز
قرنی که قلب هر انسان
 چندین هزار بار
 کوچک تر است
 از زخمهای مزمن و رنجی که می کشد
 ه
ر
گ
ز


  

 بالای صفحه