گمشده
و این فریب بود که می گفتم
خود را شناختم
دود غروب پیچیده تا دور دید
و آفتاب زرد
از لب دیوارهای بام
دیگر پریده بود
دیدم که همسرم
در جامه سپیده فرو رفته است
و آویخته است
بر روی بند رخت
آن سوی تر
پاهایم
در میان جوراب هایم است
آسیمه سر به خویش نظر کردم
پاهایم از کناره زانو بریده بود
تصویرم از میان قاب شیشه در گفت
با زهر خنده ای
با این فریب
دل شادمان بدار
پاییز را بهار بپندار
ای دست اعتماد به سگان
بی پای اعتبار
|
