از ترکش ِ روزگار

تا داشت بر سر ما زمانه غوغا
تا کینه بُد از رخش هویدا
تا بود هوای انتقامش
یک تیر به ترکشش نهان داشت
آن تیر ، هزارها زبان داشت
بگرفته زمانه اش سر ِ دست
آلود به زهر ِ مرگش ، آنگاه
کردش ز هر آنچه خواست آگاه
پس چند دگر بیازمودش
2
هر جای فرشته بود مغلوب
دیوان پلید اندر آشوب
در قصر تو رقص بود و آواز
حق قود به راه ها گریزان
می داد نشان ِ آن پلیدان
می ریخت ز چشم ها گهرها
دانم چو دل ِ زمانه می سوخت
چشم از سر ِ کین به آن نشان دوخت
آن تیر که داشت پس رها کرد
3
زان شست ِ پریده از سر ِ سوز
آن تیر منم . منم که امروز
آیین من است ، جنبش من
گر زوزه ی دشمن جهانخور
سازد همه ی فضای را پُر
هرگز نشود خروش ِ من کم
گر از همه جا غبار خیزد
بر راه من و به من بریزد
بر من نشود طریق من گم
آن تیر جهنده ام که چون باد
گر دیده رها ز شست ِ استاد
گشته ز ِ نخست با نشان جفت
این گونه بپیچم و بپرّم
هر جای ببندم و بدرّم
وز راستیم مرا مدد هست
 

 بالای صفحه