روباه و خروس

می گذشت از ره قبرستانی
روبه ِ زیرک پُر دستانی
پیش رو دید خروسی زیبا
شده بر شاخ درختی بالا
جوجکی فربه و دشمن نشناس
ساده ای بی خبر از کید و ریا
دل روباه پی وصلت وی
سخت لرزید ، ولی وصل کجا ؟
جنگل کوته و مقصود بلند
شکم خالی و مرزوق جدا!
حیله را تند بچسبید و گشاد
لب ز عجز و ز تضرع به دعا
جوجکش گفت : " که ای ؟ " گفتا : " من
مؤمنم ، مؤمن درگاه خدا
مردگان را طلبم غفرانی
زندگان را بدهم درمانی "
گفت : " از راه خدا ای حق جو
برهان جان من از شر ّ ِ عدو
مادرم گفته مرا در پی هست
کهنه خصمی به تجسس هر سو "
بکشید آه ز دل روبه و گفت :
" طالع خصم مبادا نیکو !
به فرود آی که با هم بنهیم
به مناجات سوی یزدان رو "
آمده نامده جوجک به زمین
زیر دندان عدو زد قوقو :
"مؤمنا! آن همه دلسوزی تو
و آن همه وعده ی درمان کو ؟ کو ؟"
گفت : درمان تو جوف شکمم
وعده ام لحظه ی دیگر لب جو "
هر که نشناخته اطمینان کرد
جای درمان ، طلب حرمان کرد
 

 بالای صفحه