خطبه ی زمستانی

 ای آتشی که شعله کشان از درون شب
 برخاستی به رقص
 اما بدل به سنگ شدی در سحرگهان
ی یادگار خشم فروخورده ی زمین
در روزگار گسترش ظلم آسمان
ای معنی غرور
نقطه ی طلوع و غروب حماسه ها
ای کوه پر شکوه اساطیر باستان
ای خانه ی قباد
 ای آشیان سنگی سیمرغ سرنوشت
ای سرزمین کودکی زال پهلوان
 ای قله ی شگرف
گور بی نشانه ی جمشید تیره روز
ای صخره ی عقوبت ضحک تیره جان
ای کوه ، ای تهمتن ، ای جنگجوی پیر
ای آنکه خود به چاه برادر فرو شدی
 اما کلاه سروری خسروانه را
 در لحظه ی سقوط
از تنگنای چاه رساندی به کهکشان
 ای قله ی سپید در آفاق کودکی
چون کله قند سیمین در کاغذ کبود
 ای کوه نوظهور در اوهام شاعری
 چون میخ غول پیکر بر خیمه ی زمان
من در شبی که زنجره ها نیز خفته اند
تنهاترین صدای جهانم که هیچ گاه
از هیچ سو ، به هیچ صدایی نمی رسم
من در سکوت یخ زده ی این شب سیاه
تنهاترین صدایم و تنهاترین کسم
تنهاتر از خدا
در کار آفرینش مستانه ی جهان
تنهاتر از صدای دعای ستاره ها
در امتداد دست درختان بی زبان
تنهاتر از سرود سحرگاهی نسیم
 در شهر خفتگان
 هان ، ای ستیغ دور
ایا بر آستان بهاری که می رسد
 تنهاترین صدای جهان را سکوت تو
کان انعکاس تواند داد ؟
 ایا صدای گمشده ی من نفس زنان
راهی به ارتفاع تو خواهد برد ؟
 ایا دهان سرد تو را ، لحن گرم من
آتشفشان تازه تواند کرد ؟
آه ای خموش پک
ای چهره ی عبوس زمستانی
 ای شیر خشمگین
ایا من از دریچه ی این غربت شگفت
بار دگر برآمدن آفتاب را
از گرده ی فراخ تو خواهم دید ؟
ایا تو را دوباره توانم دید ؟

  

 بالای صفحه