پرواز

سفر ، کنایه ای از مرگ است
همین که بال هواپیما
 ترا ز خاک به سوی پرنده ها راند
 دلت به مرغ گرفتار در قفس ماند
 تو در هواپیما
 میان عالم پیدا و عالم پنهان
 نه در کمند زمینی ،‌ نه در کمان زمان
ز هست و نیست رهایی ، چگونه می دانی
 که کیستی و کجایی ؟
تو در هواپیما
میان نقطه ی آغاز و نقطه ی پایان
 ز رفت و آمد این گاهواره در تابی
دل تو بیدار است
ولی تو در خوابی
سفر ،‌ چکامه ی شیوایی است
تو آن علامت اعجابی
که گاه با همه خردی نشان تحسین است
تو از ازل به ابد می روی ، سخن این است


  

 بالای صفحه