گل یخ

گل و بوته های آتش ، همه رنگ خون گرفته
 شب پر ستاره ی من ، عطش جنون گرفته
 بگذار تا ببرم رگ دردمند خود را
که در او بهار مرده ست و ، خزان سکوت گرفته
تن من درخت تر بود و پر از شکوفه ی خون
تب تند عشق سوزاند و تکاند برگ و بارش
 عطشی شکفت در او که مکید سبزی اش را
ز شرار بادها سوخت شکوفه ی بهارش
چه کنم ، بهار مرده ست و دمیده سوز سرما
 گل یخ ، چو شبنم صبح ، چکیده بر تن من
تو بیا تو ، ای که چون جام شراب می درخشی
 تو بسوز ، ‌ای تب ظهر بهار !‌ خرمن من


  

 بالای صفحه