چراغی از پس نیزار

تو آن پرنده ی رنگین آسمان بودی
 که از دیار غریب آمدی به لانه ی من
 چو موج باد که در پرده ی حریر افتد
طنین بال تو پیچید در ترانه ی من
پرت ز نور گریزان صبح ،‌گلگون بود
تنت حرارت خورشید و بوی باران داشت
 نسیم بال تو عطر گل ارمغانم کرد
 که ره چو باد به گنجینه ی بهاران داشت
چو از تو مژده ی دیدار آفتاب شنید
 دلم تپید و به خود وعده ی رهایی داد
چراغی از پس نیزار آسمان تابید
 که آشیان مرا رنگ روشنایی داد
ترا شناختم ای مرغ بیشه های غریب
 ولی چه سود ، که چون پرتوی گذر کردی
چه شد که دیر درین اشیان نپاییدی
 چه شد که زود ازین آسمان سفر کردی
به گاه رفتنت ، ای میهمان بی غم من
 خموش ماندم و منقار زیر پر بودم
چو تاج کاج ، طلایی شد از طلایه ی صبح
پناه سوی درختان دورتر بردم
غم گریز تو نازم ، که همچو شعله ی پاک
 مرا در آتش سوزنده ، زیستن آموخت
 ملال دوریت ای پر کشیده از دل من
 به من طریقه ی تنها گریستن آموخت

  

 بالای صفحه