ترانه ی پروانه

شعر در من و شب در من و مست در من و مستانه ام بی انصراف
مشتاق شرمم لولی ام کولی وش و نوشیده ام تا به زفاف
من ساقی ام تازه سفر بر گشته ام سرشارم از شهد و شراب پروانه وار
مست کنم بوسه زنی بر جام من عریان شوی گریان شوی دیوانه وار
من بی خبر از شرع و تو شلاق شب نوشیده ای
من یک تنه خالی زبرگ و تو خزان را دیده ای
از اشک من چند قطره ای خالی کن بر زخم دلت
دستی بکش بر دست من مالش بده بر خاطرت
تاوان من انسان من تنها تویی امکان من ای بهترین درمان من
شهد ز تو شیره ز تو عشق ز تو کینه زتو نه از من وعصیان من
خواب ز مرز برده ام عشق ز غم رد کرده ام ساقی را باور کرده ام
نوشیده ام پیکی زجان غوغا شده باز آسمان کعبه را کافر کرده ام




  

 بالای صفحه