سنگواره های تنهایی

 آن سان که غربت ، دل را به سنگواره های تنهایی میخ زد میخ بر پیشانی ماه نشست ، که عکس درخت خشکی چکیده باشد که از آن ، غروب خورشید بر انتهای دریا نمایان بود نور طلایی خورشید بر نیمکت خالی آه .... هنوز بر روی آن نشسته تنها .... تنها .... 

 بالای صفحه