روز خالی

کنار پنجره ی من
شکفت شاخه ای از نور
چکید در بن گوشم
صدای خسته ای از دور

چراغی از ته ظلمت
مرا صدا زد و افسرد
ستاره بود و مرا باز
به عمق کور فضا برد

چو باد صبح گشودم
به هر طرف پِر پرواز
دریغ و درد که در- دم
فضا تهی شد از آواز

مرا دوباره صدا کرد
نه او، نه هیچکس، اما
ز عمق خویش، شنیدم
صدای خسته ی او را

کنار پنجره ی من
فسرد شاخه ای از نور
دوباره بال و پر افشاند
شبی سیاه، شبی کور

گذشت و رفت و فرو خفت
چه روز بی ثمری بود
صدای او؟ چه دروغی
خیال رهگذری بود آذر 44

  

 بالای صفحه