نگاه

امار
 بهشت
 ادریس
 نخستین بار اشتباهش کردم
 با منیژه
 شاید چون بی بیژن بود
شاهدی تنها
 زنی که دیگر زنها
 تن هایی بودند
در کنارش تنها
 با سیمایی که زیبایی کهن داشت
 و من داشت
 که من
 مانند شاعران کهن
تشبیه به ماه اش کردم
 ماه بی هاله
 آهوی رمان ، خورشید دمان
 غزال و غزاله
که نمی دانم چرا چنین فکر می کردم که همیشه به فکر درخت انار بود
 رمانی که دیر خواهد رسید
 اما چون رسید
زود ترک خواهد خورد
 و بر خاک
 خواهد
 افتاد
با این همه ،حرفی هم نیست
 همینقدر بگویم که غمگینم
 همچون تو شاعر همراه همنگاه
 که کنون نگاهت در کنارم راه می رود
 و چون من داری می بینی
 در شیب زار جنگل
 او را
که روز را سیاه می کند
 با گیسوان جاری ش
 در تاراج باد
 بید مجنون که شالی سپید به گردن دارد
 و دارد به دور دست دریا نگاه می کند

  

 بالای صفحه