کبک یا ققنوس

 از زندگی به همین دو انگشت تار
 و همان دو دانگ آواز
 در گوشه ی اصفهان
خشنود بودی
 و هر که نداند ، من می دانم
 همان که بایست بود بودی
منوچهر را همیشه دوست داشتی
بی این که بدانی
 چهره ی اوج ایرج و
 فره فر فریدون
 داشت
 و نه خود را
 که تنها منوچهر خشنود بودی
و همان که بایست بود بودی
 با رؤیایی چنان لطیف
 که نه چهره داشت و
 نه سایه
 و همیشه ، فردات
 به سراغ
 می آمد
 ققنوس عاشق آتش
 در خلوت نیلوفر آبی
 که جز علی ت
 هم صحبت نبود
با آرزوی صحبت دایی
 که مگر ناگاه
 از راه در رسد
و به زبان دری ت
 رندانه سخن گوید
تا باز کبکی شوی
 که صدای قهقهه ات
 دره های جهان را
 ب
ل
ر
ز
ا
ن
د
کبکی ولی از همه ی چشم ها نهان
 که تنها مات
 من و علی بنگریم
 دریغا منوچهر
 خراب خنده و خکستر
 که رؤیای همیشه اش
 خرام مرگ است
 و خود نمی دانست
 کبک خشنود دائی
و ققنوس خرسند علی
 که تنها به همان دو انگشت تار
و همان دو دانگ آواز خشنود بود
 و تا بود همان که بایست بود بود

 

بالای صفحه | زندگی نامه