دعوت

رو به کوچه ی آبی
 بر مهتابی عصر
 که پیشانی خانه ی قدیمی توست !
 نگاه ! اما چه شتابی دارد ماه
 خیل خاکستر و خاک
 در دروازه ی زمستان
نه ...
 جای نشستن نیست دیگر
 برخیز !
 که هول هوا را
 تنها
 تا چشمه ی اتراق گوشه ی اتاق
 دعوت نسیمی توست باز
  

 بالای صفحه