|
|
سارا
در گهواره شباروز
بگذار " سارا" ت صدا کنم
- هندوی سیاه گیسو !
بانوی " شارات " شاعر
که منم
زنم !
تو که نگاه آهوت
رو به راهنگاه های بودا
در جاده های جادوست
روان بر آبراه ماه مسافر
تا ظهور خورشید خیس
بر پشت شانه هات
تو !
در میان این همه نور این همه شعر این همه بادبزن
که جهان مرا
شب و روز
رؤیا - چرخ پرتو و واژه
واژه و نسیم
نسیم و هواست
آه ... پروانه ی " هشتپر "
"سارا" ی "آستارا"
|
