درخت دیوانه ی باد
باد دیوانه ی درخت
روزهای گمشده و
گیسوی بهم بافته ی شب ها ...
هرگزم از تخیل مرده مگو
از گریز واژه ها
از عصای پیر
که باری جوانی ام
آورده ی همین عصاست
حالی در شب پنجاه و هفت سالی
این منم با دل روشن از فانوس جالینوس
که کانون طواف پروانه هاست
من ، مسافر تازه نفس جاده های تازه ی جهان
همراه تو تا روز غریبه ی ناگهان
با ده هزار روز دیگر ...
