هنگام هنگامه

 از تاریکی و کابوس
 به روشنایی و رؤیام
تو بردی
 با کبریت احمر باستانی
 "راستانی" ! که دست جادو
 در آستین توست ؟
تو !
 با نفس مسیح
و خرد جالینوس
فانوسبان راستین
 که راه تو ، راست
 از تاریکی و کابوس
 به روشنی و رؤیاست
 آه ... چه هنگامه ای
 چه نوشخوابی بود
هنگام رقص سرانگشت های تو
 بر دریچه های بسته
 که اندک اندک
 رو به نسیم و نفس
 باز می شدند
 باز ... با آوازی در حریر هوا
 که جز با خاطره ی دستان تو
 تحریری نداشت
  

 بالای صفحه