بر نیمکت

چه دیر دل به دریا
 چه آرام زدی
 تا فرجام را
 پریماهت فرش نقره گسترد
 با پیرهن پلوک اش
 بر دریای بارفتن
دریا پری - تن!
 چه به ناز سایبان نو را
 از عشق بام زدی
 بر نیمکت رو به دریات
 رو به دریام
تا بنشینم بات
 بنشینی بام
 و تنهایی را
 - که در دوردست آبی پارو می زند
 بنمایی ام
 بنمایم ات
  

 بالای صفحه