سایه ی دایه

 نان و نسیم
 بر سفره ی چاشت
 چمن سبز بی سقف کنار درخت آسمان
 در ایستگاه پگ
پگاه خاکستری
 سایه ی دایه را
 ساد ه و ساکت
در آوا - رنگ گنجشک و گیلاس
 که مانا ماچبوسه های عنابی اوست
 او با تاره ی آبیش
کهانگاری
 هنوز آب آبین دارد
 باشد
تا صرف صبحانه صبر می کنیم
 از کجا کنارمان
 سبز نشود
  

 بالای صفحه