سینی و شبنم

 شادم که میهن ام را می بینم
درغربت
 ستاره ها همه غمگین بودند
 و غروب
 بر " صندلی راحت "
 نمی نشست
این همه غمگین مباش
 که مهتاب غربت را
تماشا نکردی
تو نیز چون من بنگر
 که چنین به ماه
 می نگرم
 چه " صندلی راحتی " ست
 در ایوان میهنم
زنم !
نه ...
هنوز ستاره ها نرسیده اند
 " رسیدند "
"رسیدند ؟
پس صندل از پای درآر
 و " صندلی راحت " ببند !
 ترانه ی طاهر را می شنوی ؟
 نه ... دیگر خیال تو نیست
 خود تویی که خود ، گلی
 و شمد مهتاب میهنم
زنم !
 شادا که هنوز ستاره ها را نتکانده اند "
 "تکاندند!"
" تکاندند ؟
پس صندل بازپوش
 و " صندلی راحت " باز کن !
 که بر سفره ی چمنی که با راه راه سیمابی بر زمینه ی آبی ست
 چاشت چیده ی ماست
 با چتر و چاووش
 سپیدار و نسیم
 سینی و شبنم
 و چینی و چای
  

 بالای صفحه