تو که بیایی

گیلاس و آلبالو ...
 بادها که بوزند
تو که بیایی ...
 تو که بیایی
پراکندگان فراموش در فضا
 فرو می ریزند
 فراهم می آیند
نه ... بی تو واژگان را وزنی نیست
 پراکن - پریش گیسو
تو که با جمعیت کلمات
 نثار شعر مرا
 باران شبگاهی
 همه تازه
 همه تر
 گاهی که روزها را یک به یک به دور افکنده ام
 تا همه ، ستاره باشد همه ، بستر همه ، شب
 شب گیلاس ، شب آلبالو
 ، شب گنجشک...
تو که بیایی
 همه ، لب
 همه ، دهان
  

 بالای صفحه