باغ پانگان

واپسین کلاغ پسینگاهم از آن بامباغ سبز برخاست
 و از فراز اطاق های مرده ی دامنه گذشت
 دیگر تنها ماه بود
 که ما را
 تن هایی که رفته رفته همسیاه می شدیم
تنها می دید
 یک روان و دو تن
یک نگاه و دو چشم
 دو چراغ جادو
 در باغ پلنگان
 با کانون چاذبه اش
 که انبوه ترین درخت گردوی دنیاست
 نمایه ی تو گیسو همه سو !
 بید بیدها
 که در سایه ی تو
 پلک هام
رفته
رفته
می افتد
تا رؤیام
آمده آمده
 باز شود
 رؤیای پلنگ بیتاب
 از این بام
 تا تو :
 ماه تابان !
 

بالای صفحه | زندگی نامه