محمد بیابانی


 تا در کجای پلک خود از خواب
اسیر حس گذر طاووس

بر دوش
 می بردم گریه
 شایدنریزم از سر گلبرگ
 تا در کجای پلک این بار خسته ام
 او در کجا
ضیافت اگر خواب
 پایین دره
جرس نیست
 لختی که تکیه داده ام به هر چه که در باد

 

 

بالای صفحه