تا چند سایه فاصله یا کمتر
 اسیرم هر چه که در ذهن

دیدی ، زمین
 مجال سپیدی نیست
 یا کوکبی خمیده بر ورم ماهور
 هر سو که پلک می کشدم
 کومه تهی ست
 استاده در بلم
 از پهنه ی ردای بلندش
بر آب میچکد
 آن صخره ی شکسته
 که مأوای ماهیان
 از گوشه ی جنوبی آن
 می خورد خراش
کوتاه ست حوصله ی هستی
پیدای بادبانش اگر آسمان تهی
پارو که پا نهاد به گل
از هر چه درد و دمانه رو گردان
لنگر کشید باد
 ترسی تپنده می خزد کنون
در خون و راه
که گم می شود مدام
در زیر پای موج
 خم می شود زمان و
 بر سفال کهنه تو را نقش می زند
 ایران
 همیشه رازیانه ی رویاست
 هفتاد گور بعد
 ماه وطن نددیه
 از فراز فاصله یا کمتر
 گور تو را که زورق خردی ست
 با هفت شاخه قوس و قزح
 می دهد عبور


  

 بالای صفحه