قفس

ای شب تاریک
پنجره را باز کن به روی سپیده
تا که ز پستان صبح شیر بنوشم
ای غم پاییز
بر رخ باغ و بهار پنجره بگشا
 تا که ز گلبرگ یاس جامه بپوشیم
با که بگویم
 شب همه شب جغد شوم گوش من آزرد
 سینه ام از غم گرفت در شب تاری
کو نفس صبح تا که دختر خورشید
رنگ طلایی زند به بال قناری
ای نفس صبح شام تار مرا کشت
بندی چاهی شدم که حبس نفس شد
مرغ اسیرم در سراچه ی دلتنگ
 روز و شب من چو میله های قفس شد
رهگذرا دلو خود به چاه درانداز
تا که من از عمق چاه غم بدرایم
از قفس آزاد کن مرا به
 شادی نغمه ی آزادی بشر بسرایم
  

 بالای صفحه