نقش خستگی

 با که گویم ای یاران قصه ی پریشانی
حال ناخدا دارم شبان طوفانی
 لحظه یی نیاساید چشم گریه آلودم
چون درخت پر اشکم در هوای بارانی
شب که بر سر مژگان اشک من گره بندد
 خانه ی خموشم را می کند چراغانی
از لبان خندانم حال دل ندانستی
خفته درخت غمگینم در کویر نکامی
شاخ و برگ من حسرت میوه ام پریشانی
هر زمان به تنهای با دلم کنم خلوت
سایه های غم اید از درم به مهمانی
دولت جوانی را رایگان ز کف دادم
سر کشد ز دل کنون شعله ی پشیمانی
 زندگانی غمگین حالت قفس دارد
من در این میان دارم روزگار زندانی
 نقش خستگی ها را در نگاه من بنگر
از سخن توان دانست حال دل به آسانی
  

 بالای صفحه