گلوله ی دشمن

 چراغ ماه چو شب در حباب هاله نشست
به یاد آه بتیمان دلم به ناله نشست
ز جور دشمن تازی به چهره خطه ی پارس
غم زمانه و رنج هزار ساله نشست
چنان گلوله ی دشمن در ید سینه ی دوست
که خون به جای مرکب به هر مقاله نشست
ز بس شکست قد سرو قامتمان در باغ
به هر شکوفه گل اشک جای ژاله نشست
از آن شرار که در بزم غنچهها افتاد
خدا گواست چه داغی به جان لاله نشست
ز آه من که بر این نامه ریخت خامه بسوخت
به گریه آتش اشکم بر این رسانه نشست
  

 بالای صفحه