شرم حضور

ز آبشار نگاه تو نور می بارد
 به جای اشک ز چشمت بلور می بارد
دل از خیال تو روشن شود به ظلمت شب
 چو نور ماه که از راه ور یبارد
لبت ز تابش دندان ستاره بارانست
ز خنده های تو باران نور می بارد
چه دلنواز نگاهی که وقت دیدن تو
ز چشم اینه شرم حضور می بارد
 دهان به خنده ی شیرین اگر که بگشایی
به جان مردم غمگین سرور می بارد
کجاست دیده ی موسی که بنگرد شب ها
 هنوز شعشعه از کوه طور می بارد
 به لطف طبع تو نازم که با عنایت دوست
 ز واژه ی شعرت شعور می بارد
 ظهور شعر تو بر ذهن نازک اندیشان
هزارها سخن ننو ظهور می بارد
 

بالای صفحه