کشتی شکستگانیم

چه پروا
بادبان از ورق پاره ها داریم
 و دفتری قطور در گریبان
می رانیم
 بر موجزار حادثه
شعر بر کاغذ نوشه می شود اما
نفس ظرطه در غزل ما وزنده است
 و باد
به شرط کرانه ما
 معنا می شود
 چه پروا
 بادبان از ورق پاره ها کرده ایم
 و ورق پاره پر شعر
شعر پر اندیشه
 و اندیشه از نفس ما که شرطه دریاهای ظلمانی است
می وزد
نفسی که توفان ها را
 آرام می کند
و دریا را
به خلیج های خلوت
 یدک می کشد
چه پروا
باد گو بنالد و بپیچد بر خود
 دریا در دفترهای ماست


  

 بالای صفحه