از برج یخ

به شب قطب
 بی نفت
 چراغ برف می سوزد
چه توانی دید اما
 که هیولا به رنگ چراغ است
 و روح
 جز مامنی از فریب
یا نومیدی
 نتواند دید رو به رو
 بی نفت
 چراغ برف می سوزد
چه چراغی
که زمهریر را سوزان تر می کند
 و آفاق را
 به انحنا ها
 بی کرانه تر
این که می اید و بر می گردد
سایه تست و سایه تو نیست
 و صدا
 شکل برفی است
 که بادش ببرد
 بی طنینی و پژواکی
و روان
 از آوازی بیروح به دلداری خویش نیز بی نصیب است
 چه توانی کرد اما
چه هیولا
نه قلب دارد و نه آوا
و نه هیچ اندامی
 و هندسه ای در فضا
جگر از خویش
 می درم و عربده سر می دهم
خون زهرآگینم را بر برف می افشانم
تا که شکل بی شکل زخم بردارد
و سپیدای تاریک بی مرز
 به سمت چشمه جوشان سرخ بر می گردد
 و جانور به جادوی خون
 پدیدار کند خود را
 به شب بی شکل قطبی چراغ برف
به روغن خون شعله برکشد بی کرانه
به سایه و عربده
 کرانمند شود
 و جانور از پوست بیرنگ خویش
بیرون اید
 سیاه



  

 بالای صفحه