پادش ها

نیمروز عاطفه
 خورشید در شقیقه ی راستت
 و قلب آفتابی من در شقیقه ی چپت می کوفت
و اهتزاز نقره ای جوزار
در انحنای آسفالت
 در گیسوی بلند تو می خواند
در نیمروز عاطفه بودم
 که اسبم اسب سبکپای نبضم
از بهت چشم های عمیق تو از کنار خیالت گذشت
 و بیشه ی بلند مژگانت
 در شط گرم عشق فروغلتید
ای دوست ای غافل
 از من نشسته بیمار ای یار
این دست های سوخته ی من
پاداش آفتاب تن تست
و آن شقایق سرخ بر گردن سپیدت
 پاداش بوسه ی من
در انحنای آسفالت کنون
 در انتهای عاطفه من می کنم سخن


  

 بالای صفحه