بزم

 با من در خلوتم نشسته
 فراموش
 هیچ لبی وا نمی شود به درودی
چشم چران شعله ی چراغک هیزم
 چشمک زن با چراغ های خیابان
 پنهان جاری کند اشاره ی دودی
 پنجره ها
 داستانشان
 همه بادور
کوه و گوزنان با فراز شتابان
 کوه و شغالان به قعر دره گریزان
کوه و هیاهوی باد و زوزه ی حیوان
اینه ام
 تکیه داده بر رف مبهوت
دارد اندیشه هایی اما ز دور
قافله ای رهسپار گردنه ی بلخ
راحله ای در غبار جاده ی بغداد
 از منش اما نگاه خالی و رنجور
با شب من
هر چه هست
 رفته و مانده
دارد از همپیالگی من کراه
عکسم
در قاب کهنه
 خیره به آفاق
می نگرد در حریق غمناک ماه

  

 بالای صفحه